zondag 19 maart 2017

Collegetour


Belofte maakt schuld, dus hierbij nog een klein verslagje van de Collegetour die ik bezocht heb in het kader van de Career Week van de RU.

Gasten waren weervrouw Margot Ribberink, directeur Arbeidsmarkt Randstad Marjolein ten Hoonte en ex-politica Agnes Kant, allen alumnae van de Radboud Universiteit, allen vrouw, inclusief de interviewster. Keken we hier naar de elite van de toekomst? Het zou - gezien de prestaties van de meisjes op de universiteit - zo maar kunnen.

Maar daar ging het niet over tijdens de collegetour. Veeleer over de carrières van de dames en hoe ze die aangepakt hadden. Over een paar dingen waren ze het eens: je moet je hart volgen, een beetje lef hebben, goed beseffen waar je goed in bent, je breed ontwikkelen.

Alle drie gaven ze toe dat ze in hun jeugd best verlegen, en niet echt uitgesproken waren. Dat dit in de loop der tijd (bij de een wat eerder dan bij de ander) bijgetrokken was, ze meer zelfvertrouwen kregen en zichzelf meer durfden te laten zien.


Ribberink (ze noemde zichzelf de eerste klimaatvluchteling), studeerde aanvankelijk in Leiden (biologie), waar ze zich totaal verloren voelde, en is toen naar Nijmegen verhuisd, waar alles eigenlijk meteen op rolletjes liep en ze zich helemaal in haar element voelde. Na haar studie meldde ze zich met een beetje bluf als uitstekende kandidate voor het presenteren van het weer bij het net opgerichte bedrijf MeteoConsult en de rest is geschiedenis. Dat ze er een paar jaar geleden bij RTL4 uitgekickt werd vanwege haar leeftijd, deed haar niets; ze heeft het bij Omroep MAX ook naar haar zin....


Marjolein te Hoonte is een wat minder bekende alumna. Je had haar onder andere kunnen kennen van de Tegenlichtaflevering over de toekomst van werk, maar er zijn natuurlijk weken dat je, net als ik, niet naar Tegenlicht kijkt. Ze heeft ooit aan de RU rechten gestudeerd, en zegt dat ze daar nog elke dag profijt van heeft - inzake arbeid zijn er altijd wel juridische kwesties uit te zoeken en die bagage heeft ze toch maar mooi. Ze maakte een heel open en toegankelijke indruk. Geen probleem als alle aanwezigen (en dat waren er toch gauw een stuk of vijftig) contact met haar zouden zoeken via haar LinkedInprofiel, vond ze. Maar ze moesten wel duidelijk kunnen omschrijven wat ze te bieden hadden.


En dan Agnes Kant, tegenwoordig directeur van Labreb, maar toch vooral bekend als SP-voorvrouw. Ze vertelde dat veel dingen bij haar niet gepland waren, maar haar overkwamen. Zoals het kamerlidmaatschap van de SP. Jan Marijnissen kwam haar gewoon hálen bij de Radboud Universiteit, waar ze als wetenschappelijk medewerker epidemologie aan het werk was. Ze moest voor de SP de kamer in, en snel ook! Jarenlang heeft ze daar gewerkt als woordvoerder gezondheid en toen Marijnissen ziek werd, 'moest' ze ook aan de bak als fractievoorzitter, wat niet haar eerste keus geweest zou zijn.

Achteraf was ze trouwens liever arts geworden. Maar ze is nu tevreden met haar directeurschap en gaat alleen de politiek pas weer in als ze minister van gezondheid mag worden. Ze kwam trouwens heel redelijk en minder bitcherig over dan op televisie. De bitcherige indruk weet ze aan met name een discussie met Geert Wilders, waarbij de geluidsinstallatie heel slecht was en ze dus een beetje moest schreeuwen om een enigszins verstaanbaar te zijn.

Haar politieke activisme was ze overigens nog niet kwijt; we moesten allemaal vooral maar op de SP stemmen en niet op Groen Links of D66, want die waren vóór het leenstelsel.

Leuke middag, met drie mooie en totaal verschillende carrières van boeiende vrouwen.

donderdag 16 maart 2017

Legocarrière


Deze week is het Career Week bij de Radboud Universiteit. Dat betekent de hele week allerlei activiteiten rondom de arbeidsmarkt en loopbaan(oriëntatie), niet alleen van studenten, maar ook van werknemers en alumni.

Maandag was er bijvoorbeeld een Lego Serious Play - sessie, waarin het de bedoeling was te ontdekken wie je bent en wat je aspireert in je werk. Aangezien het aangekondigd werd als een innovatieve methode voor ontwikkeling van visie, strategie en innovaties op het niveau van zowel team als organisatie, had ik me ervoor opgegeven.

We begonnen met het bouwen van een toren met jezelf 'on top'. Hoewel we allemaal hetzelfde setje blokjes hadden, zagen onze torens er behoorlijk verschillend uit. De ene toren was hoog, de andere laag, de een massief, de andere met veel lucht tussen de blokjes. Je gemaakte bouwkeuzes mocht je toelichten in je groepje. Hierna mochten we een model van papier nabouwen en er eigen elementen aan toevoegen. Natuurlijk met toelichting waarom je juist voor deze toevoegingen had gekozen.

Daarna mochten we een vervelende baas die je ooit gehad had bouwen. Hierop werd, hoewel we maar weinig blokjes hadden, natuurlijk flink losgegaan. Het resultaat van mijn nachtmerriebaasje:


Een toezicht- en controlehouder met cycloopoog en een alarmknop op het hoofd die het mooie en weerloze (de roze bloem) probeert kapot te slaan. De baas heeft zichzelf op een sokkel gezet. De verbinding is vooral met boven; daar is de aandachtsantenne op gericht.

Daarna mochten we gaan bouwen met de grote bakken Lego, die nog veel meer mogelijkheden boden dan onze kleine opwarmpakketjes. De opdracht was een model van je eigen kwaliteit(en) te maken. Dat viel nog niet mee. En die daarna was nog moeilijker: een visualisatie van de mogelijke resultaten van het inzetten van je kwaliteit(en) over een paar jaar. Dit is die van mij - en jullie weten allemaal hoe creatief ik ben, right? - een open raam met een schotelantenne die in verbinding staat met meer open ramen met als resultaat een open schatkist met zichtbare rijkdom (open online leermaterialen) voor iedereen.


Andere mensen hadden uiteraard weer heel andere dingen gemaakt, zoals een brug met aan weerszijden een hond en een kat, met onder de brug een haai. Verder was er een huis van kennis met meerdere verdiepingen, waarin alles en iedereen met elkaar in verbinding stond en de koning zich op de onderste verdieping verbond. Een ander had weer een rots gefabriceerd: hij hoopte voor anderen een rots in de branding te zijn en zelf ook een vaste baan te krijgen.

Door het bouwen met Lego kwamen we op een prettige manier met elkaar in gesprek, hoewel we elkaar van tevoren helemaal niet kenden en ook behoorlijk in leeftijd verschilden, want studenten en medewerkers zaten door elkaar.

Echt innovatief zou ik het niet willen noemen, want volgens mij wordt het gebruik van dit soort materialen al veel langer bij allerhande therapieën en groepssessies gebruikt, maar het was wel fun.

Na deze workshop ben ik ook naar naar een soort Collegetour met onder andere Agnes Kant en Margot Ribberink geweest, maar daarover later meer.

zondag 5 maart 2017

Van proza poëzie maken


Hoe je van proza poëzie maakt? Nou, eenvoudig zat.
Men neme het boek Made in Europe van Pieter Steinz en make er een serie van op televisie met Dimitri Verhulst als presentator.
Mooie muziek en prachtige beelden en montages erbij, goed, poëtisch en persoonlijk aan elkaar gepraat door de artistieke schrijver. En voilà, een meesterwerk!

Logisch dat tv-criticus Hans Beerekamp het programma als het beste van de afgelopen maanden bestempelde.
Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik deel 1 en 2 tot nu toe het mooist vond.
Maar we hebben er nog vier te gaan.

zaterdag 25 februari 2017

Zwevende supermarkt


Op 20 maart is het eindelijk zover, dan hebben we weer een supermarkt in Lent. Nou ja, supermarkt. Noodsupermarkt.

Nét voordat de lente begint.

Het wordt een soort zwevende supermarkt, want hij wordt over het water heen gebouwd Crisis noopt toch maar mooi tot innovatie. Zo vlak naast het kerkhof.

In ieder geval hoeven we als het goed is straks geen kopjes suiker meer bij de buren te schuimen.

woensdag 22 februari 2017

Calamus perambulans


Door mijn ex-collega Harrie, die op z'n 65ste opnieuw aan het studeren is geslagen, en wel klassieke talen, was ik voorgedragen om een column te schrijven voor de studievereniging van klassieke talen, het Sodalicium Classicum. Zelf had hij er ook een mogen schrijven, en hij had besloten het stokje aan mij door te geven.

Ik was natuurlijk vereerd, maar vond het ook een beetje eng, want waar moet je het over hebben? Nou ja, boeken en bibliotheken natuurlijk, dat is wat ons uiteindelijk verbindt. Ik zal jullie ook mee laten genieten:



Classici en bibliotheken

Classici en bibliotheken, dat is een logische combinatie, want in bibliotheken staan boeken en classici houden van boeken.

Toen ik nog studeerde, kocht ik  nogal eens boeken, met name bij antiquariaten. Als zo´n antiquair doorhad wat ik studeerde, kreeg ik vaak te horen dat classici zo´n beetje de enige studenten waren, die er een eigen bibliotheekje op nahielden. De rest van de studenten deed vooral goede zaken bij de copyshops. Boeken kopen? Niet nodig, we kopiëren ze wel! Close reading doen we toch niet aan. Voor je het weet is het weer verouderd.

Tegenwoordig staan er ook veel teksten online, maar die halen het niet bij de echte boeken. Toch? Dat is de vraag die ik me tegenwoordig, nu ik in de bibliotheek werk, moet stellen.  Kopen we het werk online of in print? Beide versies kopen of behouden is vaak te duur, maar voor sommige werken maken we een uitzondering; toen de Loeb Classical Library online beschikbaar kwam, konden we die niet niet kopen; het is soms ook wel handig om snel te kunnen zoeken en de tekst altijd bij de hand te hebben, ook als je thuis bent. Maar wat doen we dan met de LCL printboeken? Bij het oud papier zetten? Lijkt ons niet, want classici hebben weliswaar laptops en tablets, zo ver zijn ze toch maar meegeëvolueerd, maar willen toch ook graag de papieren versie erbij hebben. Die boeken nemen echter wel plaats in de bibliotheek in. Plaats waar ook studenten met hun laptop kunnen studeren. Of andere boeken kunnen staan, boeken die niet online zijn.

Boeken weggooien, dat doen we ook bij de bibliotheek niet graag. Sowieso gooien we nooit wat weg; wij deselecteren – dan weet tenminste niemand wat we ermee bedoelen. Tijdschriften waar we een online abonnement op hebben deselecteren, daar heb ik geen moeite mee. Maar boeken, dat is een ander verhaal, vooral als het unica zijn. Daar kan ik geen afstand van doen. En de bibliotheek gelukkig ook niet, want die heeft een officiële bewaarfunctie.

Door de collega’s wordt daar wel eens meewarig naar gekeken. ‘Oude meuk’, zie je ze denken. Maar goed, hoe waardevol  oude meuk kan zijn, daar weten classici alles van. Ook als ze in een bibliotheek werken. Of misschien wel: juist als ze in een bibliotheek werken.

Lees ook: lustrum

zondag 19 februari 2017

ReadICTed to robots in de bieb


Bibliotheek, lezen, onderwijs en ICT, allemaal zaken die mij na aan het hart liggen, dus ik hoefde er ook geen seconde over na te denken om me op te geven voor de (samen met het iXperium georganiseerde) inspiratiesessie over de eventuele inzet van robots in het onderwijs in de Openbare Bibliotheek te Nijmegen.

En ik heb er geen spijt van dat ik erheen ben gegaan.

Ik had al wel gehoord en gelezen over de biebrobotjes Robin en Bibi, maar om ze in het echt te zien is toch even een andere beleving. Want wat zijn ze schattig!


En wat kunnen ze al veel! Als je ze een plaatje voor hun ogen houdt met emoties van verdriet of verliefdheid, voeren ze daar een hele act over uit.
Aangezien het Valentijnsdag was, was het plaatje met het hartje natuurlijk het populairst.

Zie ter illustratie onderstaand filmpje, gemaakt door Wilfred Rubens, toen ik even met een van de robotjes aan het spelen was:



Tevens kunnen ze met je meelopen (hand in hand), tangodansen en een dansje op Gangnamstyle uitvoeren.

Wat ze in de bieb doen? Leven in de brouwerij brengen, de bibliotheek aantrekkelijker maken voor kinderen en jongeren, zodat ze überhaupt komen, wat langer blijven en wie weet ook nog een boekje meepakken; dit laatste effect heeft het gelukkig ook. Tijdens het formele gedeelte werd duidelijk dat er ook nog gezocht wordt naar andere mogelijkheden om samen met de robotjes aan leesbevordering te doen. Wij werden er als (onderwijs)publiek van harte toe uitgenodigd om daar ideeën voor aan te dragen. Want laaggeletterdheid, dat is wel echt een groot probleem in Nederland. Bijna twintig procent van de jongeren in Nederland is laaggeletterd, dat is toch schandalig!

Na het eten - jawel, warm eten in de bieb, altijd een geweldige ervaring, vooral omdat het eigenlijk niet mag natuurlijk - kwam er nog een aantal boeiende sprekers aan bod:

Pim Hasselager (associate professor cognitieve neurowetenschap en kunstmatige intelligentie aan de Radboud Universiteit), die ons er voor waarschuwde dat we robots niet moeten overschatten; ze lijken veel te kunnen, maar missen essentiële vaardigheden als het boerenverstand.

Mike Ligthart (promovendus aan de TU Delft), die iets (jonger en dus?) positiever was en goede resultaten boekte met het inzetten van sociale robots bij kinderen met autisme en kinderen met kanker (robots kunnen als maatje optreden bij voor kinderen traumatische behandelingen waar de ouders - bijvoorbeeld in verband met stralingsgevaar - niet bij mogen zijn)

Dianne Weersink (directeur Bibliotheek Gelderland Zuid), die inging op de bibliotheek als moderne lees- en kennisbevorderende ontmoetingsplek en het belang van het vinden van goede partners hierbij, bijvoorbeeld uit het onderwijs!
Het idee voor de inzet van social robots in de bieb kwam bijvoorbeeld van een student van de HAN.

Verder ging ze in op de zware reorganisatie die de bibliotheek heeft moeten doormaken. Tegelijkertijd bezuinigingen doorvoeren (ze heeft behoorlijk in de locaties en managementlagen gesneden) én vernieuwen, een ander soort personeel in dienst willen/ moeten nemen: innovatievere en initiatiefrijkere mensen. Een zware tijd was het, vindt ze ook zelf, maar ze is het einddoel voor ogen blijven houden en vindt dat ze er in geslaagd is de bibliotheek weer toekomstbestendig te maken; helaas gaat ze de bibliotheek nu alweer verlaten.

Het geheel werd afgesloten door storyteller Will van Geel, gewezen pastoor en docent religieuze en levensbeschouwelijke vorming aan de PABO.

Boeiende avond en veel stof (o nee, daar wilde de bibliotheek nou juist van af...) om over na te denken!

Zie hier ook het (uitgebreidere) verslag van Wilfred Rubens

woensdag 8 februari 2017

Brexitvluchtelingen


Heb jij er al in je kennnissenkring ontmoet: brexitvluchtelingen?

Ik wel, en het waren landgenoten, witte Nederlanders nota bene. Ze woonden in Engeland, en zijn gevlucht voor de pesterijen (stenen door de ruiten en zo). Ik vind dat schokkend.

Mijn broer woont ook in Engeland; ik zou het gezellig vinden als hij terug naar Nederland zou komen, maar hij, zijn vrouw en kinderen zijn zo verengelst, dat ze misschien niet eens weten dat het Nederlanders zijn.

Beter.